معرفي
انستيتو روانپزشكي تهران
انستيتو روانپزشكي تهران در سال 1356
با عنوان «مركز آموزشي ـ رزيدنسي» با اهداف آموزشي، پژوهشي و
درماني به منظور هماهنگي بين كليه واحد ها و مراكز روانپزشكي
در سراسر كشور و همچنين توسعه خدمات روانشناسي باليني و
روانپزشكي در جهت تأمين نيروي انساني متخصص در زمينه
روانپزشكي و كارشناسي ارشد روان پرستاري تشكيل گرديد، و در
سال 1358 به«انستيتو روانپزشكي تهران» تغيير نام يافت. دوره
دستياري روانپزشكي از سال 1356 در اين انستيتو آغاز گرديد،
از سال 1365 عهدهدار تربيت كارشناس ارشد روانشناسي باليني و
از سال 1377 آموزش دوره دكتراي (Ph.D) روانشناسي باليني شروع
گرديد. انستيتو روانپزشكي تهران ابتدا تحت پوشش سازمان
منطقهاي بهداري استان تهران بوده، سپس تحت نظر مجتمع آموزشي
ـ پژوهشي وزارت بهداري و در سال 1365 پس از ادغام دانشگاهها
در زمره يكي از واحدهاي دانشگاه علوم پزشكي ايران در آمد.
انستيتو، به همت و تلاش مسئولان، اعضاي هيئت علمي و واحد
پژوهش در سال 1375 به عنوان “مركز همكاريهاي مشترك سازمان
جهاني بهداشت در بهداشت روان” و از سال1380 از طرف
معاونت آموزشي و امور دانشگاهي وزارت بهداشت، درمان و آموزش
پزشكي به عنوان «قطب علمي، آموزشي، پژوهشي روانپزشكي و
روانشناسي» شناخته شد.
واحدهاي
تابعه انستيتو روانپزشكي تهران:
پژوهش، آموزش، درمانهاي
دارويي و غير دارويي، دفتر نشريه انديشه و رفتار، كتابخانه
و مركز اطلاعرساني، دفتر مطالعات اسلامي در بهداشت رواني
و امور عمومي واحدهاي ساختمان اصلي انستيتو هستند. بخش روانپزشكي
مجتمع آموزشي، پژوهشي و درماني حضرت رسول اكرم (ص)،
بيمارستان روانپزشکی تهران و دو عرصه آموزش پزشكي اجتماعي
در شهر تهران و ساوجبلاغ واحدهاي وابسته به انستيتو جهت
فعاليتهاي آموزشي و پژوهشي است.
